دوباره می سازمت وطن

   عطار به روایتی در سال ۵۰۴  خورشیدی در یکی از روستا های نیشابور متولد شد

عطار بعلت اینکه دارای داروخانه بود و به درمان بیماران می پرداخت به او عطار می گفته اند

عطار مانند بعضی از شاعران در شعرهای خود به ستایش فرمانروایان نپرداخت

مهمترین کتابهای او تذکره الا و لیا به نثر فارسی و منطق الطیر شامل ۵۰۰۰ بیت است

پاکبازان همچو صادق رفته اند

                                      بیخ نادانی زنادان کنده اند

    مزرع سبز  فلک دیدم و داس مه نو 

                                              یادم از کشته خویش آمد و هنگام درو 

گفتم ای بخت بخفتیدی و خورشید دمید 

                                             گفت با اینهمه از سابقه نومید مشو 

تکیه بر اختر شب دزد مکن کاین عیار 

                                         تاج کاووس ببرد و کمر کیخسرو 

گوشوار زر و لعل گرچه گران دارد گوش 

                                                 دور خوبی گذران است نصیحت بشنو 

آتش زهد و ریا خرمن دین خواهد سوخت 

                                           حافظ این خرقه پشمینه بینداز و برو 

  عيب رندان مكن اي زاهد پاكيزه سر شت

                                          كه گناه دگران برتو نخواهند نوشت

من اگر نيكم و گر بد برو خود را باش

                                           هر كسي آن درود عاقبت كار كه كشت

همه كس طالب يارند چه هشيار و چه مست

                                               همه جا خانه عشق است چه مسجد چه كنشت

سر تسليم من و خشت در ميكده ها

                                             مدعي گر نكند فهم سخن گو سرو خشت

نا اميدم مكن از سابقه لطف ازل

                                          تو پس پرده چه داني كه كه خوبست و كه زشت

نه من از پرده تقوي بدر افتادم و بس

                                         پدرم نيز بهشت ابد از دست بهشت

                  حافظا روز اجل گر بكف آري جامي 

                                   يكسر از كوي خرابات برندت به بهشت   

   گويند سنگ لعل شود در مقام صبر

                                             آري شود وليك بخون جگر خوردن

خواهم شدن بميكده گريان و دادخواه

                                           كز دست غم خلاص من آنجا مگر شود

از هر كرانه تيردعا كرده ام روان

                                            باشد كز آن ميانه يكي كارگر شود

از كيمياي مهر تو زر گشت روي من

                                           آري  به يمن لطف شما خاك زر شود

در تنگناي حيرتم از نخوت رقيب

                                         يارب مباد آنكه گدا معتبر شود

  آنچه ما از مال مردم اندک اندک خورده اید

                                           یک ستمگر می شود پیدا و یکجا می برد

    هر که گردد پاک طینت محرم دلها شود

                                                 می که در خم صاف گردد قابل مینا شود

بی کما لیهای انسان از سخن پیدا شود

                                             پسته بی مغز اگر لب وا کند رسوا شود

آسیای رزق مادر گردش است ای مدعی

                                            لقمه نانی به صد خون جگر پیدا شود

سعدیا شعر میگوئی بگو اما درست

                                            نطفه ای خواهم که از نسل پدر پیدا شود

   مایه اصل و نسب از گردش دوران زر است

                                                    متصل خون می خورد تیغی که صاحب جوهراست

آهن و پولاد هر دو زیک معدن می آیند برون

                                                      این یکی شمشیر گردد و آندگر نعل خراست 

کره اسب از نجابت از پی مادر رود

                                      کره خر از خریت پیش پیش مادر است

گر بزرگی بر قد و قامت بود

                                 پس چرا انگشت کوچک لایق انگشتر است

آدمی را معرفت باید نه جامه از حریر

                                         بر صدف بنگر که دائم سینه اش پر گوهرست

دود اگر بالا نشیند کسر شا ن شعله نیست

                                     جای چشم ابرو نگرید چون که از او بالاتر است

   عزيزان لذت دنيا كسي برد

                                    كه هم بخشيد و هم نوشيدو هم خورد

هرآنكس كيسه اش محكم گره خورد

                                           خودش مرد و زنش با ديگري خورد

   من نگویم خدمت زاهد گزین یا می فروش

                                                 هرکه حالت خوش کند در خدمتش چالاک باش

   ما سبک بالیم از لغزیدن ما چاره نیست

                                           عاقلا با آن گرانسنگی چرا لغزیده اند

  گدایان بهر روزی طفل خود را کور می خواهند

                                             تمام مرده شوران مرگ مردم را می خواهند

طبیبان جملگی مخلوق را رنجور می خواهند

                                                  بنازم مطربان را که این خلق را مسرور می خواهند

  از بس کف دست بر جبین کو بیدم

                                               نقش کف دست محو شد ریخت بهم

تا بگذرد از سرم پریشانی من

                                              شد چین و شکست بروی پیشانی من

 عزيزان لذت دنيا كسي برد

                                    كه هم بخشيد و هم نوشيدو هم خورد

هرآنكس كيسه اش محكم گره خورد

                                           خودش مرد و زنش با ديگري خورد

  ز دست كوته خود زير بارم

                               كه از بالا بلندان شر مسارم

مگر زنجير مويي گيردم دست

                                 وگرنه سر به به شيدايي برآورم

ز چشم من بپرس اوضاع گردون

                                    كه شب تا روز اختر مي شمارم

بدين شكرانه مي بوسم لب جام

                                   كه كرد آگه ز راز روزگارم

اگر گفتم دعايي ميفروشان

                                 چه باشد حق نعمت مي گذارم

من از بازوي خود دارم بسي شكر

                                      كه زور مردم آزاري ندارم

سري دارم چو حا فظ مست ليكن

                                     به لطف آن سري اميدوارم

    یا رب روا مدار که گدا معتبر شود

                                           چون معتبر شود ز خدا بی خبر شود

    من از روئیدن خار سر دیوار دانستم

                                                           که ناکس کس نمی گردد از این بالا نشینیها

  عنان مال خودت را به دست غیر مده

                                                      که مال خود طلبیدن کمتر از گدائی نیست

 عیبم مکن به رندی و بدنامی ای حکیم

                                             کاین بود سرنوشت ز دیوان قسمتم

می خور که عاشقی نه به کسب است و اختیار

                                                  این موهبت رسید ز میراث فطرتم

  گلبن عیش میدمد ساقی گلعذار کو

                                                    باد بهار می وزد باده خوشگوار کو

گفت مگر زلعل من بوسه نداری آرزو

                                                 مردم ازین هوس ولی قدرت و اختیار کو

 در ميخانه ام بگشا كه هيچ از خانقه نگشود

                                                                 گرت باور بو ورنه سخن اين بود و ما گفتيم

من از چشم تو اي ساقي خراب افتاده ام ليكن

                                                بلايي كز حبيب آيد هزارانش مر حبا گفتيم

   گربه مسكين گر  پر داشتي

                           نسل گنجشك از رمين برداشتي